“น้ำท่วมก็บอกให้เขามาช่วยเหลือ อยากให้เขามาดูแลหน่อย เพราะว่าที่ทำกินเราใช่ไหมล่ะ ไปทำเขื่อนท่วมแล้วก็ไม่สนใจ ก็ปล่อยให้น้ำท่วมอยู่อย่างนั้น พอมาเรียกร้องเขาก็ว่ามาตีเอาราคาแพงๆ จะให้ไร่ละสามพัน แล้วให้ไร่ละเท่านั้นมันจะไปซื้อที่ดินใหม่ได้เหรอ บางคนเขาก็ไม่ได้มีไร่มีนา ให้น้อยมันก็ไม่มีเงินไปซื้อต่อ”

 

ทองศรี จากคำ หญิงชราในเสื้อคอกระเช้าคุยกับผู้เขียนผ่านมุ้งสีฟ้าที่ถูกกางขึ้นมาเพื่อป้องกันเธอและเพื่อนจากยุงที่ชุกชุมในเวลากลางคืน

 

"นี่มาอยู่หนึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่เห็นตั้งคณะกรรมการตรวจสอบสิทธิ์เลย ขนาดคณะกรรมการตรวจสอบสิทธิ์ก็ยังไม่เห็นทำให้เลย ทุกอย่างมันยากไปหมด เขาคงไม่อยากให้เรานั่นแหละ เขาไม่อยากจ่าย

 

มาเราก็ไม่มีใครจ้างหรอก เรามาด้วยความเดือดร้อนของเราเอง พอเขาเห็นหน้าเขาก็พูดว่า ‘อ้าวมาอีกแล้ว ใครจ้างมาล่ะ’ เขาว่าอย่างนั้น เขาไม่เข้าใจ ‘ไม่มีใครจ้างมาหรอก มาทวงสิทธิ์’ เราก็พูดไปแบบนี้ ไม่มีใครอยากมากรุงเทพฯ ไม่ค่อยมีเงิน ไม่มีใครอยากมาหรอกถ้าต้องมาอยู่อย่างนี้ ไม่มีใครอยากมาหรอกถ้าไม่ใช่มาเพื่อทวงสิทธิ์” เธอเล่าถึงเหตุการณ์ที่มีคนดูหมิ่นการมาเรียกร้องของสมัชชาเกษตรกรว่าอาจมีคนอยู่เบื่องหลังในการมาเรียกร้องที่กรุงเทพฯ

 

“มาทุกปี เขาไม่ทำให้เราก็ต้องมาทวงสิทธิ์ของเรา ไม่มีคนจ้างหรอก เพราะว่าเราก็มีไร่มีนาจริง น้ำก็ท่วมจริงๆ แต่เขาไม่เข้าใจเรา พูดง่ายๆ ก็คือเขาไม่เคยอยู่บ้านนอกนั่นแหละ คนในเมืองเขาเคยสบาย แต่เราเคยลำบาก คนเคยทำกินไม่ได้ทำกินมันก็เดือดร้อนถูกไหม จากที่เคยมี ทุกวันนี้น้ำท่วมทำอะไรก็ไม่ได้ เลี้ยงวัวเลี้ยงควายก็ไม่ได้ น้ำท่วมนาก็ทำไม่ได้ หากินก็ไม่ได้ 

 

ถ้าเขาให้เงินมาก็จะไปหาซื้อที่ ที่ไหนเขาขายก็จะซื้อไว้ทำกิน สักไร่สองไร่ก็ยังดี ใช่ไหมล่ะ มันท่วมไปหมด หาฟืนก็หาไม่ได้ มีแต่น้ำขาวโพลนไปหมด เคยเก็บเห็ดก็ไม่ได้เก็บ เก็บเห็ดผึ้งเห็ดตักเต่า เคยเก็บขายได้ปีหนึ่งไม่น้อยก็ไม่ได้เก็บแล้วเดี๋ยวนี้น้ำท่วมหมด

​

คนที่เขาอยู่ในเมืองเขาไม่เข้าใจหรอกว่าเรามีวิถีชีวิตแบบไหน เขามีทางซื้อ เขาได้ใช้เงินเดือน ทำงานก็อยู่ในห้องแอร์

 

ชีวิตในกรุงเทพมันไม่มีใครอยากมาหรอก ลำบากเราแก่แล้ว บางทีคนแก่มีโรคประจำตัวมาอยู่ก็ลำบาก คนมีโรคประจำตัวก็กลับไป หมอนัดก็กลับไปเอายา ได้ยาแล้วก็กลับลงมา คนที่เป็นหนักก็รอรักษา แข็งแรงแล้วก็ค่อยกลับลงมาใหม่”

​